APOLO ETA DIONISO

     Argitasuna eta iluntasuna, eguna eta gaua, arrazionala eta irrazionala, aristokrata eta herria, ordena eta kaosa, denak antonimoak, bestelakoak, baina aldi berean orekatuak. Apolo eta Dioniso dira, antagonikoak.

     Antzinako Greziara itzuli behar dugu, Socrates zein Platonen garaietara. Dakizuenez, Antzinako Grezian Jainko asko nabarmentzen ziren; hala nola, Zeus, Hercules, Atenea, Afrodita... Ez bazaizkizu ezagunak egiten milaka pelikula daude hauei buruz; "Furia de titanes", "Inmortals", "Hércules"...

     Antzinako Greziara itzuliz, Apolo eta Dioniso ditugu, bai Platonek eta baita ere Sokratesek Apolo defendatzen zuten. Apolo zen zuzentasunaren, ordenaren, arrazoiaren... Jainkoa, bera zen jarraitu edota imitatu beharreko Jainkoa.

     XX. mendean aldiz, Nietzsche agertzen da. Honek berriz, Dionisio eta Apoloren oreka bilatzen du. Filosofo aleman honek, gauza irrazionalei, sentimenduei, emozioei, gauza kontrolaezinei... ematen die garrantzia. Dionisio izango zen horren eredu, gauaren, iluntasunaren, kaosaren... Jainkoa. Hala ere, Nietzsche-ek bien arteko oreka bilatzen saiatzen da, ez da bakarrik zuzena izatea, ondo pasatzea ere ezinbestekoa dela pentsatzen du, bizitza bizitzeko.

     Antzinan, erlijioak garrantzi handia zuenez, emozioei, sentimenduei eta gauza irrazionalei uko egiten zieten, ez zegoen ondo ikusia, plazerra edukitzea. Gaur egun aldiz, bien arteko oreka lortu dela uste dut, astean zehar "Apolo" izanez eta asteburuetan "Dionisio" bilakatuz. Biak ezinbestekoak dira bizitza orekatua izateko, zoriontsua izateko.